نقدی بر المپیک
روز جمعه رقابت شرکت کنندهای ایرانی در المپیک به پایان رسید. اما با کارنامه ای ضعیف .
امریکا با درخشش یک شناگر خود ۸ مدال طلا به اضافه ی مدال های دیگر خود کارنامه ای خوب را کسب کرد ٬ آیا تفاوت تیم با این کشور ها اینقدر مشهود است ؟ اگر نه حتی در کشتی؟
تا روز چهارشنبه رتبه ی تیمی ایران ۷۰ بود و برابر با افغانستان! افغانستانی که اولین مدال تاریخ دوران المپیکش را گرفت توسط تکواندوکاری که به گفته ی خودش در تهران زیر نظر مربیان ایرانی تمرین کرده و می کند ٬ اما با انگیزه و روحیه ای بالا در مسابقات شرکت و کسب مقام کرد. اما کشور ما با بیش از ۵۵ ورزشکار زن و مرد تنها ۲ مدال را بدست آورد و به گفته ی یکی از کشتی گیران : در ۱۵ ثانیه واپسین مسابقه فقط دوست داشتم مسابقه به اتمام برسد و نتیجه اصلاً برایم مهم نبود!!!
آیا این حرف برای ورزشکاری که چهار سال برای حضور در المپیک زحمت کشیده حرفی قابل قبول است؟ و ادامه ی بهانه گیری ها توسط بقیه ی ورزشکاران ..... تکیه گاه ما برای حضور در المپیک فقط رضازاده بود ؟!
ریشه ی این مشکلات را در انگیزه و کادر فنی تیم ها و اقدامات لازم برای آماده سازی توسط سازمان جستجو کرد . سازمانی که اعلام می کند ۸ میلیارد تومان برای ورزشکاران خرج کرده است برای ۲ مدال؟ یک برنز توسط مراد محمدی و یک طلا توسط هادی ساعی که مدال سوم دوران المپیک خود را پس از ۱۲ سال و ۳ المپیک کسب کرده است.
در دوره ی بعدی المپیک هم هادی ساعی مثل این دوره که بدون رضازاده شرکت کردیم باید بدون او شرکت کنیم ٬ پس عملاً یکی از امیدهای ما در المپیک بعدی حضور ندارد. با برنامه ای مثل یان برنامه ی ۴ ساله که برای این المپیک داشتیم می توانیم جایگزین هایی را بسازیم ؟
امیدوارم که برای حل اساسی مشکلات بکوشیم و فقط با برکناری یک مربی یا سرمربی خود را قانع نکنیم ....
و به خصوص دلایل مقام نیاوردن کشتی گیرانمان را بررسی و به طور دقیق ارزشیابی کنیم که فقط ۱ مدال برنز از این همه امید به مدال داشتیم و پس از آن یک برنامه ی مناسب ۴ ساله برای المپیک لندن تا انشاالله در این المپیک موفق ظاهر شویم.
